De zomer van dit jaar had een vurige adem. Dagen waarin de hitte bleef hangen, waarin de lucht zwaar werd en de natuur haar spanning liet voelen. Voor het bijenvolk was dit geen eenvoudige tijd. Ik voelde het elke keer wanneer ik naar de kast liep: een andere toon, een andere energie, een volk dat zich terugplooide in zichzelf.

In mijn imkerij beweegt alles op het ritme van de natuur. De bijen bepalen wanneer er overvloed is, wanneer er rust nodig is, en wanneer een seizoen genoeg heeft gegeven. Ik volg hen — zonder druk, zonder dwingen, zonder chemische behandelingen.

Morgen, 22 augustus 2026, sta ik op de 3de Zomermarkt in Eindhout — een vrolijke, zomerse markt vol ambacht, spel en ontmoeting.

Er zijn momenten waarop iets ouds je lichaam binnenwandelt zonder dat je het hebt gezocht. Een trilling, een geur, een vleugel, een zoem die niet buiten maar binnen begint.

Er zijn boeken die je leest om kennis op te doen, en boeken die je leest omdat ze iets in je aanraken. Het nieuwe boek over boomimkeren, geschreven door Bas Strijker en Jacek Adamkiewicz, behoort voor mij duidelijk tot die tweede categorie. Het is een werk dat niet alleen vertelt hoe bijen leven in boomholtes, maar vooral waarom deze manier van imkeren zo diep resoneert bij mensen die de honingbij willen begrijpen in haar meest natuurlijke vorm.

Lang voor het christendom de velden bereikte, vereerden de Slavische volkeren de grote Moedergodin Mokosz. Zij was de hoedster van vocht, aarde, huis en oogst — de godin die waakte over vrouwen, kinderen, vee en gewassen. In haar schaduw leefden andere vrouwelijke krachten: Żiva, de godin van leven en kruiden; de Rodzanice, beschermende geesten die bij geboorte en huiszegen aanwezig waren; en de cyclus van Marzanna en Jarilo, die de dood van de winter en de terugkeer van de lente belichaamden.