In een bijenkorf zijn er verhalen die je alleen hoort wanneer je traag genoeg luistert. Het zachte gezoem, het ritme van vleugels, het gedempte gedruppel van nectar — alles vertelt iets. En ergens tussen dat geluid leeft een figuur die vaak verkeerd begrepen wordt: de dar.

Sommige producten verdienen meer dan een glazen pot.

In maart kreeg de bijenboomstam op de Strackxhoeve zijn plaats. Een uitgeholde boomstam, geïnspireerd op oude imkertradities waarbij bijen in een natuurlijke holte mochten wonen en hun nest volgens hun eigen wijsheid konden opbouwen. Voor mij was dit meer dan een experiment. Het was een droom die vorm kreeg.

Er zijn vragen die niet ontstaan uit kennis, maar uit verwondering. Ze komen wanneer je lang genoeg stil staat bij een bijenvolk, wanneer je de raat ziet ademen, wanneer je voelt dat de Imme meer is dan een verzameling insecten. Eén van die vragen is deze: bestaat er zoiets als heilige geometrie in de bijenkast? En wat betekent dat voor de Imme, voor de imker, voor het veld tussen beiden?