Sommige producten verdienen meer dan een glazen pot.

In maart kreeg de bijenboomstam op de Strackxhoeve zijn plaats. Een uitgeholde boomstam, geïnspireerd op oude imkertradities waarbij bijen in een natuurlijke holte mochten wonen en hun nest volgens hun eigen wijsheid konden opbouwen. Voor mij was dit meer dan een experiment. Het was een droom die vorm kreeg.

Er zijn vragen die niet ontstaan uit kennis, maar uit verwondering. Ze komen wanneer je lang genoeg stil staat bij een bijenvolk, wanneer je de raat ziet ademen, wanneer je voelt dat de Imme meer is dan een verzameling insecten. Eén van die vragen is deze: bestaat er zoiets als heilige geometrie in de bijenkast? En wat betekent dat voor de Imme, voor de imker, voor het veld tussen beiden?

Er zijn momenten waarop een bijenvolk iets doet dat buiten de klassieke imkerlogica valt. Eén daarvan is dwarsbouw: raat die zich niet houdt aan de richting van de latten, maar schuin, diagonaal, soms zelfs volledig dwars door de kast slingert. Voor de meeste imkers is dit “wildbouw”. Voor natuurimkers is het een fluistering van de plek. Een aanwijzing dat de Imme reageert op iets dat wij nog niet begrijpen — of nog niet durven verstaan.

Wie ooit in stilte bij een bijenkast stond, weet dat het volk spreekt. Niet met woorden, niet met dans alleen, maar met trilling. Een toon die door de kast gaat als een ademhaling, een ritme dat de lucht om je heen verzacht, een veld dat je niet alleen hoort maar vooral voelt. Het is een fluistering van het superorganisme dat wij de Imme noemen — een taal die zich niet laat vangen in grafieken of metingen, maar die zich rechtstreeks in je lichaam nestelt.